หวัดดีครับ นี่ก็ใกล้จาเปิดเทอมละ คงไม่ค่อยได้มาอัพซักเท่าไหร่(ปกติก็ไมมานี่หว่า)
พอดี ผมนอนไม่ค่อยหลับ เลยลุกขึ้นมาเขียนฟิกเล่นๆ เลยกะว่าจะเอามาให้อ่านๆกันดู
ติชมได้ตามสบายคับ มีโอกาสแค่ครั้งเดียว เพราะผมไม่คิดจะเขียนแล้วอ่ะ (ไม่มีฝีมือ -*-)
บอกไว้ก่อนนะฮะ ถ้าไม่สนุกก็ปิดไปเลยดีกว่า เพราะหากว่าอ่านจบ ท่านจะคิดได้เลยว่า
"กูจะอ่านมาทำไมตั้งนานวะ เสียเวลาชิหาย"
คำเตือน : ผมบรรยายได้ไม่เก่ง หากรู้แล้วยังจะอ่าน ก็เชิญ
ชื่อเรื่อง : - (ไม่มี ไม่ได้ตั้ง)
โดย : ผมเองแหละ(จะใครอีก)
หากจะถามว่า มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ผมคงจะตอบไม่ได้ แต่หากจะให้ตอบจิงๆล่ะก็
ผมคงจะตอบว่า มันเริ่มขึ้นตั้งแต่คืนนั้น คืนที่ผมสูญเสียเพื่อนสนิทไป...ไม่มีวันกลับ
เชน เพื่อนรักของผม เรารู้จักกันมา10ปีได้แล้ว ตั้งแต่ที่ผมเริ่มจะจำความได้ บ้านเราอยู่ข้างกัน
เชนย้ายมาอยู่ตอนผมอายุได้แค่5ขวบ อาจจะเป็นเพราะแถวๆบ้านของผมไม่มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับผมเท่าไร
ทำให้เขาเป็นเพื่อนสนิทคนแรกของผม
โดยปกติแล้วหลังสี่ทุ่มเป็นต้นไป ผมจะไม่ค่อยออกจากบ้านซักเท่าไรนัก แต่คืนนี้มีเหตุจำเป็นที่ผมจะต้องออกไป และเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
พี่ค้าบบ รับโทรศัพท์หน่อยค้าบบ พี่ค้าบบ...อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น
Hello
อิ๋วเหรอวะ ไม่ใช่ใครอื่น ไอ้เชน เพื่อนผมเอง
เออ กูเอง มีไรวะ
ไอ้โจดิว่ะ มันไปมีเรื่องกะพวกอาชีวะอ่ะ
แล้วไง บอกกูแล้วได้ไรวะ
ไอ้ห่า! ถ้าไม่เรียกมาช่วยมัน กูจะโทรหามึงทำไมวะ
อ้าวทำไมต้องผมวะ งงชิหาย
ทำไมต้องกูวะ
เออ มึงรีบมาที่ร้าน.....ก่อนดิวะ พวกมันจะมากันแล้ว
เออๆ เดี๋ยวกูไป
หลังจากรู้สถาณที่แล้วผมก็รีบแต่งตัว แล้วพารถคู่ชีพบึ่งไปที่ร้านอาหารแถวโรงเรียนทันที
ไม่ไดสนใจเลยว่าป๊าจะถามว่าไร(ไม่ควรทำนะครับ แบบนี้ม่ายดี)
นั่นไรวะ...อ้าว เฮ้ย ใส่กันแล้วหรอวะ
ดูจากสถาณการณ์แล้ว คงสูสีกัน แต่ถ้าปล่อยไว้นานๆ พวกผมคงตายแหง(ก็ดูหุ่นพวกมันดิ อย่างกับคนเหล็ก)
มารู้ตัวอีกที ผมก้องวิ่งไปโดดถีบไอ้คนเหล็กหมายเลข1ซะละ
สาดด!! รุมเพื่อนกูหรอมึง ตายยยย
เชี่ยอิ๋ว แม่งมาช้าว่ะอ้าว กูมาก็ดีละ
อ้าว ไหงพูดแมวๆงี้ว่ะ ไอ้ห่าเชนผมพูดไปพลาง ตีคนไปพลาง(เก่งป่ะ)
ซวยล่ะมึง พ่อมึงมาละอยู่ๆไอ้โจก้อตะโกนขึ้นมา
ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ตำรวจมา
แล้วผมจะทำไงดีล่ะเนี่ยยยย ไม่น่าออกมาเลยจริงๆ
ป๊ากะม้าด่าแหงเลย ซวยจริงว้อยยยยยยยยยยยยยยยยย ทำไงดีวะเนี่ย
ขณะที่ผมกำลังอึ้งแดกอยู่ ไอ้เชนก้อมากระชากคอเสื้อผม
มึงจะยืนเก๊กห่าไร รีบไปดิวะ เดี๋ยวก็โดนหรอก
อ...เออผมตอบออกไปทั้งๆที่ยังงงไม่หาย
แล้วพวกผมก็พากันพารถคู่ชีพ ออกมาจากร้านอย่างทุลักทุเล
จากสภาพที่ดูไม่ค่อยได้อยู่แล้ว รวมกับรีบหนีตำรวจ
สภาพแต่ละคน ทั้งผม ไอ้เชน ไอ้โจ ไอ้บาส ไอ้จีแทบจะดูไม่ได้เลย
แต่แล้วก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น มันเกิดเร็วมาก
เร็วจนผมดูไม่ทันด้วยซ้ำ ไอ้เชนโดนรถชน รถของมันที่นำพวกผมไปโดนชนจนกระเด็น
ผมมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างของมัน ร่างของเพื่อนรักของผมตกลงมากระทบกับพื้นถนนแล้ว
ผมรีบจอดรถแล้ววิ่งลงไปดูมันทันที ไม่สนใจแม้แต่รถที่วิ่งสวนไป-มา
ดูจากสภาพแล้ว ผมแทบร้อง ไห้ ตัวมันเต็มไปด้วยเลือด แขนซ้ายช่วงข้อศอกลงไปขาดหายไป
เลือดก็ไหลไม่หยุด แม้แต่มือของผมที่ประคองมันอยู่ก็เปื้อนเลือดไปด้วย
เชน ๆ มึงอย่าเป็นไรนะ
....................................
ลืมตาสิวะ ลืมตาสิว้อยยยยยยย
อิ๋ว.........ฟ..ฟังกู
.....อือ
บอก...แม่กูด้วย...กู..ข..ขอโทษ
ได้ กูจะบอกแม่มึงให้ แต่มึงต้องไม่เป็นไรนะ
....................................
เชน ๆ
..................................
มึงลุกมาพูดกับกูดิ ลุกสิวะ
ถึงตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว น้ำตาลูกผู้ชายที่ผมไม่คิดจะเสียง่าย
แต่...วันนี้ คืนนี้ผมต้องเสียไป เสียไปพร้อมกับชีวิตของเพื่อนรัก
เสียไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืนมา...อีกเลย....
********************************************
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมตัดสินใจที่จะย้ายตามพ่อไปเรียนที่จังหวัดอื่น
ทั้งๆที่ผมก็เรียน ม.4 มาได้ครึ่งเทอมแล้วก็ตาม
ผมกลายเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดจาต่างจากเมื่อก่อน ที่เป็นคนอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา
ผมเลือกที่จะเรียนโรงเรียนที่อยู่คนละจังหวัดกับที่ย้ายไปอยู่ เพื่อที่จะได้ไม่มีคนที่สนิทจริงจัง
และการ เดินทางไปโรงเรียนของผมนั้นต้องขึ้นรถประจำทางไป แล้วต่อรถไปอีกนิดหน่อย
และนั่นเอง ทำให้ผมรู้จักเธอ ผู้หญิงตัวเล็กๆ แก้มป่องๆ ผิวขาวๆ เธอดูร่าเริงอยู่เสมอ
การแอบมองดูเธอจากการนั่งเบาะหลัง ทำให้ผมรู้สึกสบายใจ อาจจะเป็นเพราะความร่าเริงของเธอ
หรืออะไรผมก็ไม่ทราบได้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกสบายใจ หลังจากที่เสียไอ้เชนไป
อ้อ...ลืมบอกไป เธอเรียนที่เดียวกับผม แก่กว่าผมหนึ่งปี เธอชื่อว่า....
แฮะๆ ตอนนี้ผมยังไม่รู้ แต่ผมแอบมองเธอทุกครั้งที่เห็นก็ว่าได้
มึงมองใครวะไอ้เจ เพื่อนคนแรกของผมถามขึ้น
ป่าว
ป่าวไรวะ มองพี่คนนั้นใช่ป่าววะมันพูดแล้วชี้นิ้วไปทางเธอ คนที่ผมแอบมองทุกวัน
........................
เงียบ...พูดถูกหน่อยทำเป็นเงียบ
ช่างกูดิ...แล้วไม่รีบขึ้นห้องเหรอวะ
ทำไมต้องรีบวะ เหลืออีก10นาทีอ่ะ
แต่มึงเป็นหัวหน้าห้องนะ ลืมบอกไปมันเป็นหัวหน้าห้องครับ
เออ กูลืม เฮ้ย..ปอม ขึ้นห้อง
พอนึกขึ้นได้ มันก็หันไปเรียกเพื่อนอีกคน ชื่อไอ้ปอม ไอ้นี่มันอ้วนๆเตี้ยๆแต่ขาว
ส่วนไอ้เจ มันสูง ขาว หุ่นดี ส่วนผมน่ะเหรอ ก้อสูงปกติ ไม่ขาวเท่าไร หน้าตาก้อพอไปวัดไปวาได้
พวกผมสามคน เวลาไปไหนจะไปด้วยกันตลอด แต่ผมก็จะเว้นระยะห่างไว้เสมอ
เพราะผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยอีก ไม่อยากเสียเพื่อนรักไปอีกครั้ง
พี่เขาชื่อหนิง อยู่ๆ ไอ้เจมันก้อพูดขึ้นมา ในช่วงพักเปลี่ยนคาบ
..................
พี่คนที่มึงมองอ่ะ ชื่อหนิง
อืมม...ชื่อหนิงนี่เอง แล้วมันมาบอกผมทำไมเนี่ย --a
บอกกูทำไม
ก้อกูเห็นมึงมองเขาทุกวัน
ไม่ดีเหรอวะ ได้รู้ชื่อเขาแล้วอ่ะอยู่ๆไอ้ปอมก้อแทรกเข้ามา
ไม่เสือกซักเรื่องมึงจะตายมั้ยวะ
อ้าวว ไอ้ห่าเจ ก็กูอยากรู้อ่ะ ไม่ได้หรอวะ
เออ
และแล้วสงครามน้ำลายก้อเกิดขึ้น ณ ห้อง4.6
สมรภูมิน่ะหรอ ตรงหน้าผมอ่ะสิครับ ข้ามหน้าข้ามตาผมมากๆ
แบบนี้ยอมไม่ได้ ต้องเข้าร่วมด้วย(เฮ้ยย!! ไม่ใช่ละๆ)
หยุดว้อยย
..............................
..............................อยู่ๆมันสองคนก็ทำหน้าเหมือนเจอผีหลอกซะงั้น
อึ้งไรกันวะ
ป่าว พวกกูก็แค่ไม่เคยได้ยินมึงแหกปาก
เออ ปกติเห็นนั่งเงียบๆ
.................................ใช่แล้ว ปกติผมจะเงียบ
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ผมแหกปากด่าพวกมันให้หยุด
ผมคงจะขยับเข้าใกล้เกินไปแล้ว คงต้องถอยออกมาอีกนิด
เออ ช่างมัน กลับเข้าเรื่องๆหลังจากเงียบไปนาน ไอ้เจมันก็วกเข้าประเด็น
พี่เขาเรียนอยู่5.5 ยังไม่มีแฟน
ส่วนนี่ก้อเมลล์ ...............@hotmail.com
เจ มึงไปรู้มาจากไหนวะ
ปอม คำถามนี้กูต้องถามไม่ใช่เหรอวะ
...................กูลืมไป
..................................
กูรู้มาจากพี่กู พี่กูเรียนห้องเดียวกับพี่หนิงไอ้เจเฉลย
ต่อจากนี้ ก็แล้วแต่มึงละนะ ว่าจะทำไง
หลังจากมันพูดเสร็จ อาจารย์ก็เข้ามาสอนพอดี
ทำให้ผมลืมถามมันไปว่าจะให้ผมทำอะไรล่ะ
*************************************************
ดีฮะป๊า
หวัดดีลูก เป็นไงบ้าง วันนี้
ก็สบายดีฮะเรียนสนุกดี
ไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครมาอีกล่ะ
...............................
ไม่หรอกฮะ ผมสัญญากับเชนไว้แล้ว ว่าผมจะเลิกแล้ว
ผมรู้ว่าป๊าแซวผมเล่น แต่มันก็ทำให้ผมนึกถึงวันนั้นอีกจนได้
หลังจากต่างคนต่างเงียบไปซักพัก ผมก้อยิ้มให้ป๊า และก็ลาขึ้นห้องทันที
จากคำถามนั้นทำให้ผมต้องขึ้นมานั่งคิดว่าผมจะทำตามสัญญาได้หรือเปล่า
ใช่...ผมสัญญาไว้ สัญญากับตัวเอง สัญญากับเชน ว่าจะกลับตัวซะใหม่
และผมคิดว่าจะรักษาสัญญานี้ไปชั่วชีวิต
เฮ้อ...คิดให้ปวดหัวทำไมวะ อาบน้ำดีกว่า
หือ อะไรวะเนี่ย
มาอยู่ในกระเป๋าเสื้อได้ไงวะเนี่ย
ผมกำลังงงว่าเมลล์ใครมาอยู่ในกระเป๋าเสื้อ แต่ก่อนจะได้คิดอะไร ก็มีคนมาเฉลยให้ซะก่อน
พี่ค้าบบ รับโทรศัพท์หน่อยค้าบบ พี่ค้าบบ...
หวัดดี
อิ๋ว เมลล์พี่หนิงอยู่ในกระเป๋าเสื้อนะไอ้เจโทรมาครับ
มึงเอามาใส่หรอวะ
เออ อย่าลืมแอดล่ะ
........................
แค่นี้ก่อนนะเว้ย
.............................
อะไรของมันหว่า โทรมาบอกแค่นี้อ่ะนะ ท่าทางจะบ้า
ผมยังไม่เคยบอกมันเลยว่าชอบพี่หนิง (ที่จริงก็สนใจนิดๆอ่ะนะ)
มันก็คิดไปเองซะละแถมยังไปหาเมลล์มาให้อีก
มันไปหามาให้ทั้งที ผมจะไม่แอดไปก็กลัวมันเสียน้ำใจอ่ะนะ
แอดไปให้มันหน่อยละกันวะ
................................................
ผ่านไป10นาทีเห็นจะได้ ยังไม่มีวี่แววว่าเธอจะออน
ผมจึงลุกไปอาบน้ำซะก่อน
หือ....
ผมไปอาบน้ำโดยยังติดสถานะออนไลท์ไว้หรอเนี่ย
เหอะๆ มีคนทักมาด้วย ใครวะ
Nightmare say : ดีค่ะ
Nightmare say : นี่ใครหรอ
Nightmare say : อยู่มั้ยอ่ะ
อ้าวเฮ้ย พี่หนิงนี่หว่า เอาไงดีวะ
..................................
คนไร้ค่า say : ดีคับ
Nightmare say : ค่ะ
Nightmare say : ใครคะ
คนไร้ค่า say : อิ๋วฮะ
Nightmare say : อิ๋วไหนอ่ะ
คนไร้ค่า say : อิ๋ว 4.6 ร.ร.เดวก่าพี่อ่ะ
Nightmare say : ได้เมลล์มาไงอ่ะ
หลังจากนั้น เวลาที่อยู่บ้านของผม ผมมักจะไปนั่งอยู่หน้าคอม
ออนmรอ เพื่อที่จะคุยกับเธอเสมอ พอได้คุยกันทำให้ผมได้รู้ว่าเธอเป็นคนร่าเริง
ใจดี ช่างพูด(หรือผมพูดน้อยเองก็ไม่รู้สิ) หัวเราะเก่ง ยิ้มง่าย
วันไหนที่เจอกันบนรถประจำทาง เธอก็จะมานั่งคุยเป็นเพื่อนผมเสมอ
ทำให้ชีวิตของผมเริ่มจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จากความร่าเริงของเธอ
ช่องว่างที่ผมเคยสร้างไว้กั้นระหว่างผมและคนอื่นๆ มีอันต้องพังไปทีละนิดๆ
โดยที่ผมไม่รู้ตัวมาก่อนเลย ผมเริ่มกลับมายิ้ม หัวเราะได้เหมือนเมื่อก่อนมากขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากรู้จักกันได้หนึ่งเดือนกว่าๆ ความคิดพิเลนๆของผมมันก็กลับมา
ผมสมัครเมลล์ใหม่ แล้วแอดไปหาเธอ ผมใช้ชื่อว่าเฟลม และนำเรื่องราวเมื่อวันเก่าๆมาเล่าให้เธอฟัง
ทั้งเรื่องทะเลาะวิวาท เรื่องแข่งรถ สารพัดอย่างที่ผมเคยทำ ผมเอามาเล่าให้เธอฟัง
และจากการเล่นแบบนี้ ทำให้ผมรู้จักเธอมากขึ้นอีก
Devil blue say : เด๋วไปก่อนนะฮะ
Nightmare say : จะไปไหนหรอ
Devil blue say : ก้อจะไปแข่งรถอ่ะ
Nightmare say : ไปทำไมอ่ะ มันอันตรายนะ
Devil blue say : ง่า...ก้อชอบอ่ะ
Nightmare say : ไม่ไปมั่ยได้หรอ
Devil blue say : ของงี้มันห้ามไม่ได้หรอก ก้อเหมือนที่เจ้กรีดแขนตัวเองแหละ
(เธอซาดิสเล็กน้อยอ่ะครับ เวลามีปัญหาหนักๆจะกรีดแขนตัวเอง)
Devil blue say : ถ้าผมเลิกแข่งรถ เจ้ก็ต้องเลิกทำให้ตัวเองมีแผลนะ เอาป่ะ
เปนไงล่ะฮะ แผนผม เธอเป็นคนรักษาสัญญานะ ถ้าสัญญาแล้วก็จะทำให้ได้ และที่ผมให้สัญญางี้อ่ะ
ก็เพราะผมไม่อยากให้แขนสวยๆของเธอมีแผลอ่ะ ถ้าเธอสัญญาก็เสดโจรสิค้าบบบบ
Nightmare say : ก้อได้ แต่แกต้องสัญญานะ ว่าจะไม่ไปแข่งรถอีก
เป็นไงฮะ เธอน่ารักใช่มั้ย คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอ เวลาผมมีปัญหาอะไร คนแรกที่ผมจะปรึกษาก็คือเธอนี่ล่ะ
ถึงเธอจะมีอะไร(หลายๆอย่าง)ที่แปลกๆไปบ้าง แต่ผมก็ว่าเธอน่ารักดีนะ
*************************************************
อิ๋ว ตอนเย็นไปดูหนังกับพวกกูป่าววะ
มีใครไปมั่งวะ
มีกู ไอ้ปอม แค่นี้ว่ะ
งั้น...กูไม่ไปเป็น ก.ข.ค. พวกมึงหรอก
ไอ้เชี่ยอิ๋ว กุม่ายใช่เกย์ว้อยยยยยยยยยย
ไอ้ห่าปอม กูไม่ได้ว่ามึงเป็นเกย์เลยนะ สาดด
.............................................
ทำเป็นร้อนตัวไปได้ ผมพูดพร้อมกับยิ้มกวนๆให้มันทั้งสองคน
มึงจะรอพี่หนิงก็บอกมาเถอะน่า ทำเป็นพูดดี
ป่าวรอนะเว้ย
ป่าวรอห่าไรล่ะ เห็นกลับพร้อมกันทุกวัน
................................................
เล่นเอาผมพูดไม่ออกเลยอ่ะ ไอ้เจมันรู้ทันทุกอย่างจริงๆ
ทำไมผมต้องรอพี่หนิงน่ะหรอ ก็ใกล้กีฬาสีแล้วน่ะสิครับ และเธอก็เป็นหลีดอ่ะครับ
ต้องซ้อมทุกเย็น ผมก้อจะไปเตะบอล รึไม่ก็เล่นบาส
แล้วผมก็จะไปนั่งดูเธอซ้อม และก็รอกลับบ้านด้วยกัน
ก็กลับทางเดียวกัน ผมเลยเป็นห่วงอ่ะ ไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว มันอันตราย
ไม่เคยคิดจะจีบเลย (จริงๆนะ อ้าว ม่ายเชื่อกันหรอ)
พอซ้อมเสร็จ เธอก็จะมาบ่นๆให้ฟังว่าปวดแขนมั่งล่ะ
เพื่อนว่าทำดูไม่แข็งแรงมั่งล่ะ ผมก็เข้าใจนะว่าเธออ่ะ ดูบอบบาง
ทำยังไงมันก็ดูไม่แข็งแรงหรอก ไม่รู้ไปเป็นให้ลำบากทำไม
อ้อ...เหตุผลของเธอน่ะหรอครับ
ก็สงสารเพื่อนอ่ะ มันไม่มีคนมาเป็นให้
ดูเหตุผลเธอสิครับ เล่นเอาผมอึ้ง สงสารแค่คำเดียว ทำให้ต้องมาลำบาก
และแล้วก้อถึงปิดเทอมซะที ปิดเทอมนี้ก็ไม่มีอะไรแปลกใหม่หรอกครับ
ผมก็แค่กลับบ้านไปเยี่ยมแม่ แล้วก็ไปหาเพื่อนๆเก่าทั้งหลาย
ผมเห็นสภาพพวกมันแล้วตกใจเลยครับ หน้าตามีแต่แผลแถมมันยังมีหน้ามาตั้งวงเหล้าอีก
ไม่เข็ดกันเลยซักนิด คงจะมีแต่ผมล่ะมั้งที่เปลี่ยนไป
อ้าว อิ๋ว มึงกลับมาวันไหนวะ ไอ้โจมันเห็นผมก่อนเพื่อน
ไอ้อิ๋ว มาไงวะเนี่ย
มาๆๆ มานั่งก่อน
และอีกหลายๆเสียงก็ตามมา
เฮ้ย กูไม่ใช่คนดังนะเว้ย
ไม่ดังห่าไรวะ มึงย้ายไป พวกกูคิดถึงจะตายห่า
....................................
พวกมึงเป็นเกย์หรอวะ
สาดดด ถ้าพวกกูเกย์ มึงก็กระเทยละ
ไม่พูดเปล่า มันยังมาตบหัวผมกันคนละที สองทีอีก
เฮ้ยย พอๆ กูเจ็บ โอ๊ย! สัด
มึงเปลี่ยนไปนะอิ๋ว
กูเปลี่ยนยังไงวะจี
ถ้าเป็นเมื่อก่อน มึงคงตบพวกกูคืนแล้ว
...............................
แต่เดี๋ยวนี้ มึงไม่ทำ
อืม...กูใจเย็นขึ้นแล้ว
..................................
กูกลับละนะ เด๋วแม่กูรอนาน
ปิดเทอมนี้ผมอยู่บ้านทุกวัน ไม่ค่อยได้ออกไปไหน วันๆอยู่แต่หน้าคอมคุยกับพี่หนิง
บางทีก็โทรหา อาทิตย์หนึ่งโทร 3-4 ครั้งเห็นจะได้
และในช่วงปิดเทอมนี้เอง เธอก็จับได้ว่าผมหลอกเธอ หลอกเรื่องไรน่ะหรอ
ก็เรื่องที่ผมกับเฟลมเป็นคนๆเดียวกันไงครับ(จำได้ป่ะ) แต่เธอไม่ยักกะโกรธแฮะ แปลกอ่ะ
Nightmare say : พี่ว่ามีคนๆนึง คล้ายแกมากเลยอ่ะ
Devil blue say : ใครอ่ะฮะ
Nightmare say: น้องชายพี่อ่ะ
......................................
ซวยแล้วมั้ยล่ะ คนที่ว่ามันผมแหงๆเลย เอาไงดีวะ
Devil blue say : ขอคุยด้วยหน่อยสิฮะ
แล้วอีกหน้าต่างหนึ่งก็เด้งขึ้นมา
กะแล้วเชียว ทำไมไม่ถูกล็อตเตอร์รีรางวัลที่1งี้มั่งเนี่ย
Nightmare say : อิ๋ว
คนไร้ค่า : ไรหรอ
Nightmare say : มีคนอยากคุยด้วย
คนไร้ค่า : ใครอ่ะ
Nightmare say : น้องพี่อ่ะ
คนไร้ค่า : ไม่คุยได้ป่ะ
Nightmare say : ไม่ได้ แกต้องคุย
พูดเสร็จเธอก็ลากผมไปคุยกะผม(?)ทันที
Devil blue say : ดีคับ
คนไร้ค่า : ดีคับ
คนไร้ค่า : มีไรอ่ะฮะ
Devil blue say : ก็...มีคนว่าเราคล้ายกันอ่ะคับ
Nightmare say : ไม่เหมือนอ่ะ แต่ใช่เลย
คนไร้ค่า :- -
คนไร้ค่า :งง
Nightmare say : แกสองคนเปนคนเดียวกันไง
Devil blue say : ....
ซวยบรรลัย รู้ได้ไงฟระเนี่ยยย อาจจะแค่สงสัยก็ได้ เนียนไว้ก่อนดีป่าววะ
แต่ถ้ารู้จริงๆ จะทำไงดีวะ โอ้ยย ปวดหมองเจงว้อยยยย
คนไร้ค่า :ไม่หนุกเลยอ่ะ
Nightmare say : อิอิ
คนไร้ค่า :พี่รุได้ไง
Nightmare say : ก็มันมีหลายๆอย่างเหมือนกัน
คือ...ผมจะชอบหายไปในเวลาไล่เลี่ยกันอ่ะครับ แล้วก้อบางทีผมก็จะหลงพูดศัพท์ของอีกคนออกมา
เช่นไอ้เฟลม(ผมนั่นแหละ)ชอบพูด เมี้ยว ^w^ แล้วบางทีผม(ไอ้อิ๋ว)ก็จะใช้คำนี้ ไม่ได้หลงหรอกนะ
ก็กะว่าจะให้เธอรู้แหละ แต่มานเร็วไป ตั้งตัวม่ายทันอ่า
*************************************************
อิ๋ว ไปเล่นบาสกันปะ
ไรวะ กีฬาสีทั้งที มึงยังจะชวนกูไปเล่นบาสอีก
มึงจะรอดูอะไร
..............................
พี่หนิงอ่ะดิ มึงจะรอทำไม ยังไงก้อไม่ได้คุย
โหยยย ไอ้เจ มันรู้ทุกอย่างจริงๆครับ รู้ไปหมดเลยว่าผมรอดูอะไร
ผมยังคิดเลยครับว่ามันเป็นพระเจ้ารึเปล่า
ถ้าจะดู มึงรอตอนเลิกดีกว่า เชื่อกู
เออๆ กูไปเล่นกับมึงก็ได้วะ
วันนั้นทั้งวันผมก็เลยเล่นบาสอยู่กับมันอ่ะแหละครับ แต่พอหยุดพัก ก็จะวิ่งไปดูว่าหลีดเค้าพักรึยัง
พอช่วงบ่าย1ได้ล่ะมั้ง ผมเห็นหลีดสีของพี่หนิงไปพักแล้ว เลยลองโทรไปหา
ว้าวววววววว เธอรับด้วยครับ
สวัสดีค่ะเสียงหวานได้ใจจัง ^^
ทำไรอยู่หรอ
ก็พึ่งได้พักกินข้าว แกมีไรหรอ ง่ะ คิดถึง โทรหาไม่ได้หรอ
ป่าวหรอก เหนแดดมานร้อนเลยเป็นห่วง
ไม่เป็นไรหรอก
ก็ดีแล้ว
เดี๋ยวพี่ต้องไปก่อนนะ ไรอ่า รีบไปจัง
คับ บะบาย
อืม...บะบาย
เอาวะ แค่นี้ก็ยังดี เดี๋ยวให้ว่างค่อยโทรหาละกัน
พักกินข้าวงั้นหรอ คิดไปคิดมา ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่หว่า
พี่ค้าบบ รับโทรศัพท์หน่อยค้าบบ พี่ค้าบบ...
หวัดดี
อิ๋ว มากินข้าว จารย์เลี้ยง ดีมากไอ้ปอมเพื่อนรัก ทันเวลาพอดี
เออ เดี๋ยวกูไป
เรียกไอ้เจมันมาด้วยล่ะ
เออ รักกันจังนะ มึงสองคนอ่ะ
เจ กินข้าวก่อนค่อยมาเล่น จารย์เลี้ยงนะมึง
จิงดิว่ะ จารย์พาวเลี้ยง โลกแตกแหงมึง จารชื่อภาวนาอ่ะ แต่เรียกจารย์พาว
ไอ้ห่า เวอร์ไปละมึง
และแล้วพวกผมก็ยัดอาหารทั้งหลายเข้าไป คิดดูแล้วกันครับ จุกมากจนเล่นไม่ไหว
ต้องรอให้มันย่อยก่อน ค่อยได้กลับไปเล่นต่อ วันนั้นสนุกมากเลยครับ
สนามบาสก็ว่าง แถมกีฬาสีก็สนุก แต่ดีสุดก็ตรงไม่ได้เรียนนี่ล่ะครับ สุดๆ
แต่พองานเลิกผมไม่ได้คุยกับพี่หนิงหรอกครับ เพราะว่ามันก็เย็นมากแล้ว พี่หนิงเลยนอนบ้านเพื่อน
ส่วนผมหรอครับ บ้านไอ้เจไง เรื่องไรจะกลับล่ะ
แต่วันนี้พี่หนิงน่ารักจริงๆครับ จะว่ายังไงล่ะ ก็เธอแต่